Naar de buitenschoolse kinderopvang

Waar doe je kinderen in de vakantie naartoe?  Voor vele ouders is de buitenschoolse kinderopvang de logische oplossing.  Bij ons werd dit lang uitgesteld.
Doordat ik in de vakanties ook veel minder werk, regelden we de opvang met de grootouders.  Maar dit jaar wilden we eens iets anders.  Het leek ons wel leuk voor de CrabBelTjes dat ze zich in de kinderopvang kunnen uitleven.

 

Alles was goed gepland, ik ging vooraf naar het gemeentehuis om de allergieën en medicatie te overlopen.  Ik checkte online 3x of onze telefoonnummers wel klopten. Ik maakte ’s morgens extra tijd om de koekjes op de opvang te bekijken om dan te beslissen dat ze toch maar hun eigen koekjes moesten eten.  Ik gaf nogmaals de info van de medicatie aan de begeleiders.  De kindjes kregen een extra tekentje op hun naamlabel. De telefoon bleef de hele dag bij de hand.
Wat kan je nog meer doen…het voelde goed.

Maar na dag 1 bleek de EpiPen verloren.  Het rugzakje ging 2x mee naar het speelplein buiten, maar de EpiPen ontsnapte heel bizar uit het rugzakje.
Een nieuw voorschrift werd opgehaald bij de huisarts, de EpipPen werd besteld en zou de volgende dag om 10u30 geleverd worden.  Maar nu net die voormiddag had ik een vergadering die ik niet kon annuleren.
Met de tablet en laptop in de aanslag, mochten ze 2 uurtjes mee naar het werk. In stilte keken ze naar Prinsessia, Zandkasteel en Kratts in het Wild.  ‘In stilte’…
En zodra de EpiPen geleverd was, gingen ze naar de opvang.

Daar hadden we ’s avonds nog een gesprek met de verantwoordelijke.  En tijdens dat gesprek werd stilaan duidelijk dat CrabBelTje 2 zich niet zo goed voelde.  Vermoeid, of …?  Ze vertelde vol overtuiging dat ze eerst de koekjes van de juf had gegeten en nadien haar eigen koekje.  En ja hoor: die avond heeft ons meisje 4u liggen krabben, draaien van de buikpijn, wenen,…  en mocht ze nog eens bij mama in bed slapen.

Voor ons is het duidelijk.  Deze opvang is onvoldoende georganiseerd voor onze kindjes.  Er is geen afspraak over waar de medicatie moet liggen, wie hier verantwoordelijk voor is en naar mijn gevoel ook te weinig briefing van de vooraf gegeven info.  De afspraak voor woensdag werd dan ook last-minute geannuleerd.

En hoewel we er begrip voor hebben dat een grote opvang als deze die extra zorgen niet kan bieden, vinden we het wel spijtig dat dit vooraf niet werd doorgegeven.  Dat had ons de teleurstelling en de allergische reactie kunnen besparen.

Het blijft moeilijk…ondanks dat we echt onze draai gevonden hebben in ons dagdagelijks leven. Af en toe word je met je neus op de feiten gedrukt en heb je weer even een klein bang hartje…

Nu hoor ik graag jullie tips.
Hoe zorgen jullie ervoor dat jullie kindjes ‘veilig’ zijn?  Dat ze de belangrijkste medicatie echt altijd bij hebben?  Dat volwassenen in de omgeving altijd op de hoogte zijn?  Dat ze nooit onverwachts iets fout in hun mond stoppen?
Is het haalbaar om je kind op zo’n dagje opvang een hele dag te laten rondlopen met een buideltasje?  Kan je je kind die verantwoordelijkheid en dat ongemak aandoen?

 

Liefs,

CrabBel xx

 

Early morning sewing

Vroeg in de ochtend, dat is vaak het enige moment waarop ik echt tot naaien kom.  In de vakanties dan toch…  Ik ben een echt ochtendmens en als ik dan eens heel vroeg wakker ben, waag ik het erop.  Dan hoop ik dat de CrabBelTjes lang genoeg slapen zodat ik minstens 1u kan naaien.

Vanmorgen was het dus zover: 5u30 en de ogen gingen open…  Er lagen nog een reeks geknipte stofjes te wachten op afwerking, dus dit was het ideale moment.

Ik ging voor een easy-to-sew zomerkleedje dat ik vond bij It’s always autumn: the play all day dress.  De naam zegt het al: een kleedje waarin CrabBelTje 2 kan spelen en ravotten als een echte kwajongen, maar ook als een echte prinses in kan rond waden in het gras.
Ik maakte vorige week al een eerste versie (maat 4 jaar), maar die was echt nog te groot voor mijn lange, smalle 3-jarige.  Ik pastte het patroon wat aan en gokte dat ik zo op een 3-jaar uitkwam.  Het stofje is een overschotje van een jurkje dat ik 2 jaar geleden maakte en was nog net genoeg voor dit maatje.

De stof was al geknipt, dus vanmorgen moest ik enkel naaien.  Na een dik uur stak het in elkaar.  Zodra CrabBeltje 2 wakker was, moest ik enkel nog de lengte controleren en de zoom naaien.  Ik verkorte de jurk nog een 6-tal centimeter.  Het kleedje is nog steeds wat groot, maar ach, ze groeit toch als kool.

P1060268

En daar ging ze dan, als een fiere prinses, spelend dansend springend kruipend door de tuin…

 

Liefs, 

CrabBelTje xx

 

 

Document your days

Zoals je misschien al kon lezen in vorige blogberichten is het hier thuis niet altijd even ordelijk.  Sommige mensen kijken erover, hebben er geen last van, maar ik wel.  Ik kan bijvoorbeeld geen TV kijken als de salontafel vol speelgoed en glazen staat…  En ondanks dat ik er het laatste jaar meer en meer in slaag om het te negeren en naast me neer te leggen, maakt het mij onrustig.  Ooit was het anders…

Maar nee, dit is geen blog vol gezeur over de chaos…maar over foto’s.  Door de wanorde en het tekort aan energie de voorbije jaren, zijn er dus wat dingen ‘verdwenen’.  Ze zijn niet weg, maar hebben zelf een nieuw plekje gezocht in ons huis.  Niet meer hun vertrouwde plekje in de juiste doos, of op het boekenrek, maar ergens onder oude boekjes, tussen een doos en de muur, tussen het speelgoed,…  Zo ook de laders van het fototoestel.  Zo vertrokken we in februari dus naar Zweden met een bijna platte batterij en kon ik nog net 2 foto’s maken.  En ons midweekje weg naar Nederland werd enkel via iPhone vastgelegd.

Toen ik in het park waar we verbleven heel toevallig een fotogenieke jongen zag, die ik regelmatig op instagram zie passeren bij Mieke its Mie , ging ik haar instagram-feed en haar website extra verkennen. De combinatie van leuke familiemomenten en naaiprojectjes spreekt me heel erg aan. Het deed weer iets kriebelen bij mij.  Het lijkt me zo leuk om dat fototoestel vaker vast te nemen, mooie momenten vast te leggen en ergens anders op te slaan dan alleen maar op de harde schijf.

Dus ben ik vanmorgen de zoektocht aangegaan.  En ja hoor, ik heb de lader van het fototoestel gevonden!  En nu ga ik de uitdaging aan om elke dag minstens één foto te nemen.  De foto’s zullen zeker niet altijd even scherp en prachtig zijn, maar hé, ook hier kunnen we bijleren…

Snoepen en spelen

 

Vorige zomer kregen we een tip.  We planden een daguitstap naar Utrecht en een bezoekje aan het Nijntje-museum. Als we zin hadden in een pannenkoek, was het zeker de moeite om langs Theehuis Rhijnauwen te passeren.  Een gezellig boshuisje in een bosrijk Fort, langs het water en met een speeltuin.  Wat wil een kind nog meer?

Wel, de onze eten dolgraag pannenkoeken, maar met hun vele allergieën blijft het beperkt tot mijn eigen brouwsels, die nooit zo lekker zijn als de ‘echte’ pannenkoek.  Maar toen ik ontdekte dat ze in het theehuis rekening houden met allergieën, waagden we het erop.  De dag voordien belde ik nog even en vroeg ik na of we bij hen terecht konden.  Ja hoor!  Ze kunnen met allergieën rekening houden.

En omdat ons eerste bezoekje zo’n succes was, reden we er vandaag terug langs.  Een fijne afsluiter van onze korte vakantie.  En of ze genoten?

IMG_4317

Reken maar van ja…
Ik kreeg amper de tijd om een foto te maken.

En de speeltuin kon hen ook erg bekoren!  Nog even genieten van die mooie momenten en dan terug naar huis…

Helaas loopt er iets mis bij het uploaden van de foto’s, waardoor het enkel lukt onder een kleine resolutie en met een beperkt aantal foto’s.  Later een nieuwe poging…

Vakantie

Ooh, wat hadden wij nood aan die lang verwachte vakantie.  Zowel mijnheer als mevrouw CrabBel keken er erg naar uit.  Een midweekje Landal Hochwald leek ons een ideale manier om de kinderen het plezier te geven dat ze verdienden en zelf ondertussen te kunnen genieten van de natuur en hopelijk ook een beetje rust.

Wat mij het meeste deugd deed was het lege huisje.  Alles kreeg onmiddellijk zijn plaatsje in de kasten en buiten één open kastwand, was ons huisje de rust zelve.  Heerlijk is dat!  In ons eigen huis is dat al lang verleden tijd en ik moet zeggen, de orde bracht rust.  Maar ook onrust…want bij elk spatje of speeltje of glas dat niet werd opgeruimd, ging er een alarmbelletje rinkelen.  De nood aan orde en netheid kwam des te harder naar voren en die kleine ‘foutjes’ vallen des te harder op in zo’n ordelijk huis.

Verder was het heerlijk om eens volledig afgesloten te leven van de digitale wereld.  De GSM ging stil en werd enkel boven gehaald als we elk apart op stap waren.  Internet hadden we niet in ons hutje en de laptop die ging niet mee.  En de televisie ging enkel op voor de kindjes.  Per uitzondering ’s morgens voor het eten als wij nog heerlijk lagen te snoozen.

In ‘Pirateneiland’ kwam de jongste om de 10 minuten even langs. Ze stopte, lachte, keek opzij en zei: “Leuk!” En weg was ze weer…

En nu…ons huisje terug krijgen in de ordelijke staat dat het ooit was.  Niets op de kasten, ordelijk binnenin, lege tafel, opgeruimd speelgoed,…  Benieuwd of het ons lukt!

 

 

Thuis komen deed pijn…back to reality.  En hoewel ik het begin januari al wist, werd het nu hard duidelijk.  Ik was op, kon geen stap meer verder en had nood aan een paar maanden rust… Ondanks dat de lente net is begonnen, begin ik aan mijn WINTERSLAAP!

Tricot kleedje

Dit blogbericht komt uit mijn oude blog, maar ik wilde jullie mijn eerste kleedje niet onthouden.  Mijn kleine meid past dus al een tijdje niet meer in deze mooie kleedjes!!

En daar is het dan, het eerste kleedje…

Ik wil voor kruipertjes en jonge stappers vooral basic outfits.  Een legging of soepel joggingbroekje, een dikkere T-shirt met lange mouwen of een zachte, dunne trui op koudere dagen en ze kunnen de wereld gaan verkennen.  Geen jeans, geen stijve rokjen of kleedjes, geen frulletjes, niet te veel knoopjes en ritsen,…

Voor jongens vond ik dit 3-4 jaar geleden zonder veel problemen, maar voor ons meisje vind ik niet gemakkelijk iets naar mijn zin.  Daardoor was Yana gedoemd om de kleren van haar broer aan te doen.  Maar meisjes hebben ook recht op kleedjes.
Ik ging dus al snel op zoek naar een patroon van een simpel en comfortabel kleedje dat ze elke dag kan dragen.  Via Pinterest kwam ik bij De Droomfabriek terecht.  En eens het patroon gekozen, ging ik op zoek naar mooie stofjes bij Bobby Sewing ( http://www.bobbysewing.be/ ).

Het naaien ging vrij vlot.  Voor het beleg van de knoopjessluiting was het wel even zoeken en knoeien, maar het was dan ook de eerste keer dat ik dat deed.  De rest van het kleedje ging vanzelf.  Op een middagdutje (2à3u) stak het in elkaar.
Yana was echt blij met haar nieuwe outfit, Maxim ging bij iedereen fier verkondigen dat ik het gemaakt heb, het kleedje zit goed en ze kan er alles in doen wat ze wil…de wereld ligt aan haar voeten.  En ik vind het geweldig dat ze eindelijk een casual kleedje heeft.

En gezien de vele leuke reacties kon een tweede versie niet ontbreken, eentje speciaal voor haar eerste verjaardag.

Hier heb ik gewerkt met drukknopen (omdat ik niet graag knoopsgaten maak en deze nog in huis had).  En ondertussen is mijn ‘kamsnaptang’ en een zakje kamsnaps besteld, om de volgende lading kleedjes en kleertjes mee af te werken.  En voor de afwerking onderaan heb ik deze keer een dubbele zoom gemaakt, omdat het blauwe kleedje regelmatig omkrult en dan zie je nog een wit randje.

Patronen:
– Kleedje – De Droomfabriek – 9 maand tot 3 jaar: http://dedroomfabriek.blogspot.be/2014/01/gratis-patroon-tricot-jurkje.html.

– Legging – 3-12 maanden:  http://gotosew.com/2014/02/free-baby-go-to-leggings-pattern/
– Legging – 6-24 maanden: http://toddah.net/little-leggings-tutorial-with-free-pattern/

Stoffen via Bobby Sewing :
– Blauwe tricot met bloemetjes & rode tricot voor legging
– Groen/grijze tricot met oranje eekhoorntjes van Lillestof & oranje tricot voor legging

Paaseitjes

Eentje uit de oude doos (2013), maar zeker nog interessant met de krokusvakantie en Pasen in het vooruitzicht.

Met de krokusvakantie in het vooruitzicht, ging ik op zoek naar een nieuwe knutsel-frutsel-uitdaging.  Het breien in de kerstvakantie vond ik zeker leuk, maar nu had ik zin in iets anders.  Op Pinterest ging ik op zoek naar leuke ideetjes.  En kwam ik onder andere op deze link terecht: http://boutiquetbs.blogspot.be/2011/04/big-eggsbaskets-just-in-time-for-easter.html
Dit leek me een leuk idee en ik ging ten rade bij wat creatieve zielen in de vriendenkring.

En toen werd het tijd om het materiaal te verzamelen:

– vrolijke kleurtjes van split-katoen – werden uitgezocht uit de massa’s kleuren die bij mijn ouders nog overbleven na jaren ‘kruisjessteek’ naaien op vakantie (nostalgie!)

– een reeks waterballonnen

– één of andere vorm van textiel verharder – en daar werd over nagedacht

Met Maxim op logement, had ik een vrije zaterdag.  In de voormiddag naar de naaiwinkel om nog wat extra draad te kopen.  En daar ineens maar advies gevraagd voor een textielverharder.  Daar werd  ‘PowerTex’ geadviseerd, suikerwater kon volgens haar ook, maar is minder stevig.  Dus reed ik ook nog snel door naar de crea-winkel om die verharder te halen.  Daar twijfelden ze aan mijn kunnen; mevrouw ‘PowerTex’ – de specialiste – was net aanwezig om een workshop te geven – zag niet goed hoe ik het zou aanpakken, met die fijne draad.  Maar uiteindelijk kon ik haar toch overtuigen, ze dacht dat ik het met stikgaren ging doen.

IMG_1406

Terug thuis kon ik niet meer wachten, ik moest en zou beginnen, ook al was de tijd beperkt.

– Blaas de ballonnen op.  Als je net zo’n stevige ballonnetjes hebt als ik, doe je dat beter in een paar keer, of met een ballonpompje.  Ik blies ze niet allemaal even groot op.  Dit geeft naast de verschillende kleuren nog meer variatie.

– Neem een paar lege WC-rolletjes of een lege rol keukenpapier en snijd deze in ringen van ongeveer 2cm.  Die kan je later gebruiken om je ingewikkelde ballonnen op te laten drogen.

– Zorg voor een stevige tafeldoek of onderlegger die vuil mag worden en blijven… Best ook kledij die ‘stuk’ mag of een schort.

– Doe een bodem PowerTex in een laag potje.

– Neem je splitkatoen en beslis hoe je de kleuren gaat verdelen.  Ik begon met één-kleurige eitjes, maar vond dat niet zo geslaagd.  En ben dus heel snel overgeschakeld naar twee-kleurige eitjes.
Voor elke ballon gebruikte ik 2x een halve ‘tros’.  Elke tros is ongeveer 8m, dus 2x 4m draad.  Bij de eerste reeks heb ik de ‘split-katoen’ zelfs geprobeerd te splitsen.  Maar 4 m draad splitsen zonder hulp, alleen maar stoelpoten ed om de draad vast te houden…daar is eigenlijk geen beginnen aan.  Dus dat was goed voor 1 ballon.

– Neem je ballon en je draad.  De eerste 1,5 cm draad liet ik droog en knoopte ik rond de knoop van de ballon.  Vanaf dan trek je draad door de textielverharder.  Voordat je de ‘natte’ draad rond de ballon draait, duw je met je vingers het meeste ‘lijm’ eruit.  Dit is een vies en plakkerig werkje.  De draad blijft ook niet op zijn plaats, waardoor heel je ballon vol hangt met de ‘lijm’.
Je kan je draad er steeds omdraaien in 1 richting, of kriskras door elkaar.  Dit vind ik zelf het mooiste.

IMG_1408IMG_1412
Halverwege moest ik stoppen om Maxim op te pikken bij oma en opa.  Toen ik nadien thuis kwam, was er al 1 ballon aan het krimpen.  Doordat de draad nog niet was opgedroogd, was de draad volledig ‘ingestort’.  Bij de andere ballonnen merkte ik dat er tussen de draad een dunne film van de textielverharder lag.  Omdat dat niet de bedoeling was, ging ik toch op zoek naar een alternatief.

Uiteindelijk ging ik toch voor suikerwater.  Voor 1 dl water, heb je 100 gram suiker nodig.  Je verwarmt het water en laat de suiker er in smelten.  Zodra het water afgekoeld is, kan je het gebruiken op dezelfde manier als de textielverharder.  Nadien blijken de draden inderdaad minder stevig, maar doenbaar.  Maar deze eieren zijn veel mooier, omdat er geen dun laagje lijm tussen de draden zit.

Ondertussen hangen de eitjes aan de verlichting.  Heel fleurig en vrolijk.

IMG_1411

Links:

– textielverharder – PowerTex: http://www.powertex.be/nl/product/powertex-transparant-500-g/