Document your days

Zoals je misschien al kon lezen in vorige blogberichten is het hier thuis niet altijd even ordelijk.  Sommige mensen kijken erover, hebben er geen last van, maar ik wel.  Ik kan bijvoorbeeld geen TV kijken als de salontafel vol speelgoed en glazen staat…  En ondanks dat ik er het laatste jaar meer en meer in slaag om het te negeren en naast me neer te leggen, maakt het mij onrustig.  Ooit was het anders…

Maar nee, dit is geen blog vol gezeur over de chaos…maar over foto’s.  Door de wanorde en het tekort aan energie de voorbije jaren, zijn er dus wat dingen ‘verdwenen’.  Ze zijn niet weg, maar hebben zelf een nieuw plekje gezocht in ons huis.  Niet meer hun vertrouwde plekje in de juiste doos, of op het boekenrek, maar ergens onder oude boekjes, tussen een doos en de muur, tussen het speelgoed,…  Zo ook de laders van het fototoestel.  Zo vertrokken we in februari dus naar Zweden met een bijna platte batterij en kon ik nog net 2 foto’s maken.  En ons midweekje weg naar Nederland werd enkel via iPhone vastgelegd.

Toen ik in het park waar we verbleven heel toevallig een fotogenieke jongen zag, die ik regelmatig op instagram zie passeren bij Mieke its Mie , ging ik haar instagram-feed en haar website extra verkennen. De combinatie van leuke familiemomenten en naaiprojectjes spreekt me heel erg aan. Het deed weer iets kriebelen bij mij.  Het lijkt me zo leuk om dat fototoestel vaker vast te nemen, mooie momenten vast te leggen en ergens anders op te slaan dan alleen maar op de harde schijf.

Dus ben ik vanmorgen de zoektocht aangegaan.  En ja hoor, ik heb de lader van het fototoestel gevonden!  En nu ga ik de uitdaging aan om elke dag minstens één foto te nemen.  De foto’s zullen zeker niet altijd even scherp en prachtig zijn, maar hé, ook hier kunnen we bijleren…

Advertenties

Vakantie

Ooh, wat hadden wij nood aan die lang verwachte vakantie.  Zowel mijnheer als mevrouw CrabBel keken er erg naar uit.  Een midweekje Landal Hochwald leek ons een ideale manier om de kinderen het plezier te geven dat ze verdienden en zelf ondertussen te kunnen genieten van de natuur en hopelijk ook een beetje rust.

Wat mij het meeste deugd deed was het lege huisje.  Alles kreeg onmiddellijk zijn plaatsje in de kasten en buiten één open kastwand, was ons huisje de rust zelve.  Heerlijk is dat!  In ons eigen huis is dat al lang verleden tijd en ik moet zeggen, de orde bracht rust.  Maar ook onrust…want bij elk spatje of speeltje of glas dat niet werd opgeruimd, ging er een alarmbelletje rinkelen.  De nood aan orde en netheid kwam des te harder naar voren en die kleine ‘foutjes’ vallen des te harder op in zo’n ordelijk huis.

Verder was het heerlijk om eens volledig afgesloten te leven van de digitale wereld.  De GSM ging stil en werd enkel boven gehaald als we elk apart op stap waren.  Internet hadden we niet in ons hutje en de laptop die ging niet mee.  En de televisie ging enkel op voor de kindjes.  Per uitzondering ’s morgens voor het eten als wij nog heerlijk lagen te snoozen.

In ‘Pirateneiland’ kwam de jongste om de 10 minuten even langs. Ze stopte, lachte, keek opzij en zei: “Leuk!” En weg was ze weer…

En nu…ons huisje terug krijgen in de ordelijke staat dat het ooit was.  Niets op de kasten, ordelijk binnenin, lege tafel, opgeruimd speelgoed,…  Benieuwd of het ons lukt!

 

 

Thuis komen deed pijn…back to reality.  En hoewel ik het begin januari al wist, werd het nu hard duidelijk.  Ik was op, kon geen stap meer verder en had nood aan een paar maanden rust… Ondanks dat de lente net is begonnen, begin ik aan mijn WINTERSLAAP!

2016, dat zit wel snor!

Mijn brief aan Sinterklaas vermeldde het al.  Er kwam een moeilijke week aan.  Op 10 december onderging mijn man een zware ingreep.  Een gelijkaardige ingreep, 5 jaar geleden, verliep niet zo vlot, waardoor we er vrij hard tegenop zagen.  Zeker omdat er ondertussen 2 kindjes zijn, die ook zorgen vragen.

Gelukkig verliep alles goed.  Een zware ingreep vraagt om een langere opname en een langer herstel, dus we zijn er nog niet helemaal.  Maar we mogen deze keer niet klagen.

De week voor en vlak na de ingreep waren emotioneel intens.  Ik lag behoorlijk met mezelf in de knoop.  We hadden een moeilijke periode in ons gezin en onze relatie en ik vroeg me af of deze situatie nu juist goed of slecht zou zijn voor ons.  Maar na 3 weken kan ik wel zeggen dat het zeker de moeite was voor mij.  Ik nam bewust 1,5 week vrij op het werk, en ook de weken nadien was het door de kerstvakantie heel rustig.  Die rust deed me goed, deed me genieten en deed me beseffen hoe belangrijk ons gezin is en hoe groot de invloed van mijn werkdruk op mezelf en het gezin is.

Met het 2de trimester voor de boeg, is het nu dus de uitdaging om voor het evenwicht te vechten.  Ik weet nu wat ik wil, ik moet het enkel nog waar maken… Ik ga er alles aan doen om dit te doen slagen, zodat zowel de kindjes, het ventje, als ikzelf weer kunnen genieten van deze heerlijke momenten!!

Sinterklaas Kapoentje

Liefste Sint,

Dit jaar wil ik geen speelgoed, geen snoepjes om me aan te verlekkeren,…
Zelfs andere cadeautjes zijn niet zo belangrijk voor mij.

Dit jaar wil ik:
– een hecht en warm gezin waar de liefde voor elkaar van afdruipt
– schatten van kinderen die elke dag sterker in het leven staan
– een relatie die sterk genoeg is om stormen en rukwinden te doorstaan
– waardevolle vriendschappen die blijven bestaan, vrienden met wie je mooie en warme momenten deelt en waarop je kan steunen op woelige momenten
– een gezondheid die ons niet in de steek laat

En laat dat nu net de reden zijn waarom ik deze tijd mijn slaap laat.  Niet omdat ik zenuwachtig ben of de Goed Heilig Man wel zal langskomen, maar omdat ik bezorgd ben, om wat de komende week komen gaat.

Ik ben bezorgd hoe de kindjes een week gevuld met ziekenhuisbezoekjes en logeren bij de grootouders zullen opnemen.  Ik voel de nood om er elke dag, elk uur, elke minuut,… aan zijn bed te staan, in de kamer te zijn, maar besef dat dat niet kan met die twee extra schatten in huis.
Hopelijk loopt alles goed en geeft deze week een nieuwe kracht.  Ik heb alvast wat breiwol in huis gehaald, om de lange dagen in het ziekenhuis te vullen met knusse warmte (en nadien mijn zetels).

Ik wens jullie alvast een rustige Sinterklaasnacht en een “excited’ ochtend!!

She made my year…2014!

In een snelle terugblik op het voorbije jaar, kan ik niet anders dan besluiten dat mijn kleine dochter Yana het hoogtepunt was.
En niet alleen haar geboorte, maar ook haar aanwezigheid, haar nood aan knuffels en warmte, haar felle karakter (positief en negatief), haar glimlach, de interacties,…
IMG_0459
Natuurlijk blijft Maxim, de grote broer, nog even belangrijk als voordien. Hij maakte begin 2014 de overstap van de crèche naar de kleuterschool. Ook dat was een hele grote stap. En niet altijd even gemakkelijk, zo kort op de geboorte van die kleine zus. Hij had – wat mij betreft – dan ook een voorjaar om snel te vergeten, met koppige of hysterische momenten, ligstakingen voor de schoolpoort, negatieve aandachtszoekers enzovoort.
Gelukkig is dat omgedraaid in een positieve interactie tussen hem en Yana, extra-aandacht-momenten voor hem als die kleine zus in bed ligt en gewoon het groter worden op zich, waardoor hij beter alleen speelt, plezier heeft in gezelschapsspelletjes en kan genieten van onze ‘heilige vrijdag avond’ met een filmpje, een dekentje en lekkere aperitiefjes (green tea & olijven is onze favoriet).

Maar Yana is mijn muske, mijn muze.  Sinds zij er is, heb ik het naaivirus weer helemaal te pakken.  Vooral de laatste weken en maanden kriebelt het enorm.  Het begon bij het begin van de zwangerschap met een hemdje voor Maxim en een paar rokken voor mij.  Een slaapzakje voor ons muske dat de slaap niet kon vatten.  En nu…hopen kleertjes (moest ik de tijd hebben).

Het nieuwe jaar wordt alleszins eentje vol naaigoesting en inspiratie.