Vakantie

Ooh, wat hadden wij nood aan die lang verwachte vakantie.  Zowel mijnheer als mevrouw CrabBel keken er erg naar uit.  Een midweekje Landal Hochwald leek ons een ideale manier om de kinderen het plezier te geven dat ze verdienden en zelf ondertussen te kunnen genieten van de natuur en hopelijk ook een beetje rust.

Wat mij het meeste deugd deed was het lege huisje.  Alles kreeg onmiddellijk zijn plaatsje in de kasten en buiten één open kastwand, was ons huisje de rust zelve.  Heerlijk is dat!  In ons eigen huis is dat al lang verleden tijd en ik moet zeggen, de orde bracht rust.  Maar ook onrust…want bij elk spatje of speeltje of glas dat niet werd opgeruimd, ging er een alarmbelletje rinkelen.  De nood aan orde en netheid kwam des te harder naar voren en die kleine ‘foutjes’ vallen des te harder op in zo’n ordelijk huis.

Verder was het heerlijk om eens volledig afgesloten te leven van de digitale wereld.  De GSM ging stil en werd enkel boven gehaald als we elk apart op stap waren.  Internet hadden we niet in ons hutje en de laptop die ging niet mee.  En de televisie ging enkel op voor de kindjes.  Per uitzondering ’s morgens voor het eten als wij nog heerlijk lagen te snoozen.

In ‘Pirateneiland’ kwam de jongste om de 10 minuten even langs. Ze stopte, lachte, keek opzij en zei: “Leuk!” En weg was ze weer…

En nu…ons huisje terug krijgen in de ordelijke staat dat het ooit was.  Niets op de kasten, ordelijk binnenin, lege tafel, opgeruimd speelgoed,…  Benieuwd of het ons lukt!

 

 

Thuis komen deed pijn…back to reality.  En hoewel ik het begin januari al wist, werd het nu hard duidelijk.  Ik was op, kon geen stap meer verder en had nood aan een paar maanden rust… Ondanks dat de lente net is begonnen, begin ik aan mijn WINTERSLAAP!

2016, dat zit wel snor!

Mijn brief aan Sinterklaas vermeldde het al.  Er kwam een moeilijke week aan.  Op 10 december onderging mijn man een zware ingreep.  Een gelijkaardige ingreep, 5 jaar geleden, verliep niet zo vlot, waardoor we er vrij hard tegenop zagen.  Zeker omdat er ondertussen 2 kindjes zijn, die ook zorgen vragen.

Gelukkig verliep alles goed.  Een zware ingreep vraagt om een langere opname en een langer herstel, dus we zijn er nog niet helemaal.  Maar we mogen deze keer niet klagen.

De week voor en vlak na de ingreep waren emotioneel intens.  Ik lag behoorlijk met mezelf in de knoop.  We hadden een moeilijke periode in ons gezin en onze relatie en ik vroeg me af of deze situatie nu juist goed of slecht zou zijn voor ons.  Maar na 3 weken kan ik wel zeggen dat het zeker de moeite was voor mij.  Ik nam bewust 1,5 week vrij op het werk, en ook de weken nadien was het door de kerstvakantie heel rustig.  Die rust deed me goed, deed me genieten en deed me beseffen hoe belangrijk ons gezin is en hoe groot de invloed van mijn werkdruk op mezelf en het gezin is.

Met het 2de trimester voor de boeg, is het nu dus de uitdaging om voor het evenwicht te vechten.  Ik weet nu wat ik wil, ik moet het enkel nog waar maken… Ik ga er alles aan doen om dit te doen slagen, zodat zowel de kindjes, het ventje, als ikzelf weer kunnen genieten van deze heerlijke momenten!!